13 Mart, 2008


Ellerime çizdiğim tükenmez kalem artıklı suratlardan daha sevimlisini veya daha komiğini veya daha güçlüsünü görmek istiyorum karşımda. Üç gün önce hasta hasta otururken bana uzatılan en sevdiğim bir demet çiçeğin suyunu değiştirmeyi unuttuğumdan ve çiçekler karşımda ölüverdikleri andan beri bu böyle. Yeğenim artık bir yerlere tutunarak da olsa yürüyebiliyor. Yeğenim artık manalı sözlerle süslemese de şarkı söyleyebiliyor. Benim bir yeğenim var. Bazen en başta söylemem gereken cümleyi en sonda söylüyor olmam bzaı kıarışıklıklara neden olsa da, ilkokulda kerrat cetvelini baştan sona hatırlayabilen ilk yavru oluşum, bir abaküs kazanmama vesile olmadı değil. Elimde olsa bizi depresif yapabilmek ihtimali olan her türlü olguyu rengarenklere boyardım, bakınca içimiz açılırdı; içimiz açılınca depres'lerimiz dökülürdü, pislikler ağzımızdan çıkacağına çöpçüler tarafından toplanırdı, hayat belki de bayram olurdu.

Bütün dünya bana inansa, bi' inansa.

silgi @ 4:26:00 PM -