11 Mart, 2007

floating points

Annemle babamın çok sevdikleri bir çift arkadaşları vardı: Ercan Amca ve Günay Teyze. Bazı hafta sonlarında onlara okey oynamaya giderdik, onlar bize gelir miydi, gelmiyorlarsa neden gelmiyorlardı hatırlamıyorum. Okey oynamaya giderdik dedim ama ben olayı bana ve keko abime lanse edildiği şekilde yazıyorum tabii.

- Çocuklaaar?
- Efendik anne?
- Hadi Günay teyzenize okey oynamaya gidiyoruz.
- Olleey!

Bre salaklar, bir kere olsun sizi de aldılar mı oyunlarına, bütün gece gardroptan yatak altına, küvetten balkondaki masanın altına kadar ıncık cıncık neresi varsa saklambaç oynamaktan yorulmadınız mı aylardır? Sorgulamak da yok. Hayır öyle arsız yüzsüz çocuklar da değiliz ki "Anneeaa nolur yea biz de oynayalım lüffen yeaa" falan diyelim. Evi dağıtıp deşarj oluyoruz bir şekilde işte.

Neyse asıl konu başka. Biz bu Günay Teyzelere ne zaman gitsek, ikram olarak illlla ki irmik tatlısı yapılırdı. Yahu kadın saraydan bozma evin var, bulaşık makinen bile var! (80'li yıllarda bulaşık makinesi, 70'li yıllardaki televizyona tekabül eder.) İnsan bari yarım kilo baklava, bi' kilo su böreği falan alır bir kerecik. Yok! İrmik tatlısı da irmik tatlısı. Tabii yıllar sonra öğrendik irmik tatlısının bu kadar revaçta olmasının sebebini, diyebilmeyi çok isterdim ama yok öyle bir şey maalesef. Az evvel annemin Carrefour'dan aldığı tavukgöğsünü yerken tadını irmik tatlısına benzettim de, oradan geldi aklıma tüm bunlar. Hey gidi günler hey işte.

silgi @ 12:05:00 AM -