11 Ocak, 2006
Erdem'in Bursa'da yaşayan 4 yaşındaki yeğeninin durup durup yumurtladığı laflar, hayata bakışımızı gün be gün değiştiriyor. Yaşanan en son vak'ayı sizlerle paylaşmak isterim.
Erdem Bursa ziyaretlerini her sona erdirişinde, kapıdan çıkma aşamasındayken bizim minik yeğen "Dayıcııım, dayıcım gitmeee, ühüüü" diye ağlama/üzüntü krizlerine girermiş. Hatta sırf bu ağlama safhasının uzun süreceği bilindiğinden, Erdem otobüs saatinden 2 saat önce çıkmaya çalışırmış evden. Son gidişinde yine hazırlanmış, minik'in ağlayıp zırlamasını beklerlerken, aa bir bakmışlar bizimkinde tık yok. "Güle güle dayıcım" diyor gülümseyerek. Abla şaşkınlıkla sormuş, "Oğlum, dayı gidiyor diye üzülmüyor musun sen?" "Üzülmüyorum annecim hiç.
Gideceek, gelecek. Gideceeek, gelecek;
hayat böyle bir şey. Öğrendim ben." deyivermiş minik üstadımız.
Biz hâlâ 42'lerle filan uğraşalım, bu 4 yaşındaki küçükadam çözmüş işte hayatın anlamını. Bundan sonra kafam karıştığında soluğu Bursa'da alacağım, karar verdim.
silgi @ 9:19:00 PM -
Bos zamanlarimda sahibinden.com'dan kendime güzel evler begenir, onlarin içinde yasadigimi hayâl ederim. Espri öncesi southpark sessizligine bayilirim; bunu gerçeklestirebilen kisilerle aramda özel bir bag olduguna inanirim. Kapkalin dudakli insanlardan, bagirarak gülen erkeklerden, sakalli bebeklerden çok korkarim. En sevdigim tatli eticindir. Sans Yolu isimli yarismada sekiz sene boyunca soket degistirme asistani olarak çalistim. Zekiyim ama tembelim; ben iyiyim ama çevrem kötü.
42, yazınıza başlık olduğuna göre önemli bir şey olmalı.
ben sadece 62'yi biliyorum, hani tavşan yapılan 62.
cehaletimi bağışlayın ama nedir 42?
42, hayatın anlamıdır efendim.
Ben de çocukken annemden ve babamdan ayrılmam gerektiği anlarda (hafta içleri babaannemde kalıyordum) delicesine ağlardım. Çünkü onlar benden uzakta olduğunda onların öleceğini zannederdim, nasıl korkardım. Bunu anımsattı minik yeğenin bu tepkisi :)
Evet 42; her şeyin başı olduğu gibi, her şeyin sonu da.
tolga?: ben de anaokulundayken uyku saatlerinde yatağıma kusardım hep, beni erkenden eve; annemin yanına göndersinler diye.
42 bir insanın izleyebileceği yol sayısı bir bakımdan ama ben minik üstadı daha çok tuttum..
Yorum Gönder